یک زمانی سفت و سخت دنبال فیلم های "سازدهنی" و "دونده" ی امیر نادری می گشتم. دونده که به عقیده ی من یکی از بهترین فیلم های سینمای ایران است،از سازدهنی هم کلی خاطره دارم. از کانادا و امریکا و آلمان گرفته تا همین شهرهای ایران خودمان به دنبالشان گشتم. دونده را به لطف دوستان گیر آوردم. دو نسخه، یکی از کانادا و دیگری از بندرٍ دیر! اما "ساز دهنی" گیر نمی آمد.با دنبال کردنٍ سازدهنی دنبالٍ خاطرات کودکی ام بودم، دنبال امیروی سازدهنی. هر چه گشتم، پیدایش نکردم. تا امشب،که قرار بود پخش شود و نشد!علت پخش نشدنش را نفهمیدم. اما ۱ساعت پیش از شروع فیلم جلوی تلویزیونی که هفته ای یکبار هم سراغش را نمی گیرم نشستم و منتظر ساز دهنی بودم. همه چیز آماده بود برای یک شب لذت بخش،اما پخش نشد! و به همین سادگی سرخوشی ام ویران شد! این بی برنامگی صدا و سیما به هیچ چیز رحم نمی کند، حتی دلخوشی هایمان!!
پ.ن: از همه ی دوستانی که با اس ام اس، تلفن، ایمیل و وبلاگ هایشان خبر پخش سازدهنی را دادند متشکرم. اگر دوستان می دانند چرا فیلم پخش نشد و آیا قرار است در هفته های آتی پخش شود و یا خیر، لطفا مرا در جریان بگذارند. متشکرم!
در تمام سالهایی که عاشق سینما بوده ام، از همان اولٍ اولش، هیچ وقت یادم نمی آید برای خودم در این سینمابتی ساخته باشم و یا ستاره ای.هیچ وقت پوستر هیچ بازیگری را به در و دیوار اتاقم نچسباندم. اما راستش را بگویم به چهار بازیگر در این سینما ارادت داشته ام! پل نیومن، مارلون براندو، رابرت دنیرو و البته آل پاچینو! سنِ سه تایشان برای اینکه ستاره های من باشند و یا احیاناً برایشان غش و ضعف بروم کمی بیشتر از کمی زیاد است(مارلون براندو چند سال پیش فوت کرد) اما بازی هایشان در عمق وجودم نشسته و با اینکه هیچ وقت پوستر هیچ کدامشان را به دیوارٍ اتاقم نچسباندم اما از انجام دادنش هم ابایی ندارم!! هر چهارتایشان اسطوره های بازیگریٍ فیلم هایی هستند که دیده ام. به عنوان مثال فقط در ذهنتان پدر خوانده را بدونٍ مارلون براندو و آل پاچینو در نظر بگیرید! چه می شود؟!
چند روز پیش یکی از همکلاسی هایم در دانشگاه، نام چند کتاب از پائولو کوئلیو را ذکر کرد و می خواست بداند که آیا من کتاب ها را دارم و یا نه! راستش آرشیو کتاب های کوئلیو ی کتابخانه ی من کاملٍ کامل است. اما پرسیدن او باعث شد گذشته را به یاد بیاورم.۱۳و یا ۱۴ساله بودم که با کیمیاگر آشنا شدم. خواندمش. تبش فراگیر شده بود. حتی تبش سینما را هم گرفته بود. همه جا از این کتاب صحبت می شد. جزء اولین کتاب هایی بود که راجع به یافتن افسانه ی شخصی و پیش رفتن به سوی آینده سخن می گفت. آن زمان تبش آن قدر مرا گرفت که بعد از آن کوه پنجم را هم خواندم و اتفاقا این کتاب بیشتر از کیمیاگر به دلم نشت. طوری شد که از داداش مهدی خواستم همه ی کتاب های کوئلیو را از تهران برایم بفرستد. چه دورانی بود. کتاب سوم را هم خواندم ، چهارم را هم و کم کم متوجه شدم همه ی کتاب ها یش شبیه به هم است و دیگر به دلم نمی نشیند. آن زمان روح من، ذهن من چیز دیگری طلب می کرد و رفتم سراغ بقیه،میلان کوندرا، مارکز و ... . حالا که یادم می آید و آن زمان را مرور می کنم در این فکرم که چه قدر آن زمان جو مرا گرفته بود!چه حس و حالی داشتم و حالا به همین خاطر آرشیو کتاب های پائولو کوئلیو ی کتابخانه ام به لطف مهدی کامل است، اما خیلی هایشان از همان زمان ناخوانده باقی مانده اند و حالا دوستم در ۲۱سالگی سراغ کتاب های او را می گرفت و من را به یاد نوستالژی دوران نوجوانی ام می انداخت.
بحث از کتاب شد یادی هم از کتاب فرهنگ نامه ی بوشهر نوشته ی دکتر سید جعفر حمیدی کنم. راستش قرار بود به فردی مسن که سالها از بوشهر دور بود چیزی هدیه بدهم که بوشهر را به یاد آورد. یادم می آید آن زمان ابتدا تصمیم گرفتم فیلمی به او هدیه کنم اما در کتاب فروشی به صورت اتفاقی برخوردم به این کتاب. خردیمش و البته آن دوست همچنان از بوشهر دور ماند و من ندیدمش که کتاب را به او هدیه دهم. پس کتاب از آنٍ خودم شد و حالا خوشحالم از اینکه یک زمانی در کتاب فروشی به این کتاب برخوردم. کتاب فوق العاده جالب و سودمند است. مخصوصا برای من که خیلی خیلی مایلم واژه های اصیل بوشهری را بیاموزم. شاید در نسل ما دیگر کمتر کسی آنچنان بوشهری صحبت کند ولی من به این لهجه عشق می ورزم و دوست دارم تک تک واژه هایش را از بر کنم! خواندن این کتاب لذت آشنایی با این واژه ها را به من می دهد و من از این بابت خرسندم...!
داداش مصطفیٍ من به تازگی دوست جدیدی پیدا کرده از محله ی بهبهانی و با هم سر محله ی جبری و بهبهانی کل کل می کنند!
هر دو تای آن ها در این دو محله به دنیا نیامده اند و حتی یک ثانیه هم آنجا زندگی نکرده اند ولی به قول خودشان هر دو در تبعید بزرگ شده اند. کار این روزهایشان شده شعر خوانی برای یکدیگر! این روزها مصطفی هم شعرهای خودش را برایم می خواند هم گاه گاهی دوبیتی های این مردٍ تبعیدی از محله ی بهبهانی!
هیچ رویی بهتر از روی تو روی خاک نیست
چشم تو سبز است و چشمان من اما پاک نیست
دستگاه شوری اندر گوشه ی قلبت به پاست
در خیال من ولی، موسیقی ای جز راک نیست
*******
لب هات توی شعر من آنگونه حل شدند
که شعرهای من، همه شیرین عسل شدند
از بس که عاشقانه سرودم برای تو
حتی ترانه های دوبیتی غزل شدند
*******
از کوچه یک نفر به غیر تو در حال رد نبود
یک بوسه از لب تو گرفتیم، بد نبود
احسنت برآن کسی که دهد بوسه دم به دم
خر آن کسی که بوسه گرفتن بلد نبود
********
به بند بندِ غزل های عاشقانه ی من
لبت چو شیره ی خرما همیشه جاری بود
ولی تو بوسه ندادی لب مرا یک بار
تو را به حضرت عباس، این چه کاری بود؟
احمد جمعه پور
*جالب این است که مصطفی می گوید این آقا یک مرد مذهبی دو آتشه است اما اعتقاد دارد هر چیز درجای خود نیکوست!!
مژده غضنفری/بلاگر، روزنامه نگار و منتقد فیلم-دانشجوی کارشناسی زبان و ادبیات انگلیسی
وبلاگ من بایگانی نوشته ها و دغدغه های سینمایی و غیر سینمایی من است. جایی که با دوستانی مجازی به بحث می نشینیم و سعی می کنیم متفاوت بودن و بعضاً بهتر بودن را تجربه کنیم و همچنین در این بین تلاش می کنیم با حقایق وجود یکدیگر آگاه شویم و سعی در پیشرفت یکدیگر داشته باشیم. باشد که بهترین باشیم و پایدار!
مدت هاست از فضای نوشتن برای مطبوعات دور بوده ام.نوشتن برای نشریات حس خوبی دارد. گاهی هر چه قدر هم این حس خوب باشد اما نوشتن نیاید و یا چیزی تو را به به این نوشتن ترغیب نکند، نمی توان کاری کرد. برگشته ام!تصمیم دارم اینجا در این ستون یعنی هفت هر از چند گاهی قلمی بزنم و چیزی بنویسم.راجع به سینما، هنر، ادبیات و یا همین اتفاقات روزمره ی دور و برمان.....
چند روز پیش یکی از همکلاسی هایم در دانشگاه، نام چند کتاب از پائولو کوئلیو را ذکر کرد و می خواست بداند که آیا من کتاب ها را دارم و یا نه! راستش آرشیو کتاب های کوئلیو ی کتابخانه ی من کاملٍ کامل است. اما پرسیدن او باعث شد گذشته را به یاد بیاورم.۱۳و یا ۱۴ساله بودم که با کیمیاگر آشنا شدم. خواندمش. تبش فراگیر شده بود. حتی تبش سینما را هم گرفته بود. همه جا از این کتاب صحبت می شد. جزء اولین کتاب هایی بود که راجع به یافتن افسانه ی شخصی و پیش رفتن به سوی آینده سخن می گفت. آن زمان تبش آن قدر مرا گرفت که بعد از آن کوه پنجم را هم خواندم و اتفاقا این کتاب بیشتر از کیمیاگر به دلم نشت. طوری شد که از داداش مهدی خواستم همه ی کتاب های کوئلیو را از تهران برایم بفرستد. چه دورانی بود. کتاب سوم را هم خواندم ، چهارم را هم و کم کم متوجه شدم همه ی کتاب ها یش شبیه به هم است و دیگر به دلم نمی نشیند. آن زمان روح من، ذهن من چیز دیگری طلب می کرد و رفتم سراغ بقیه،میلان کوندرا، مارکز و ... . حالا که یادم می آید و آن زمان را مرور می کنم در این فکرم که چه قدر آن زمان جو مرا گرفته بود!چه حس و حالی داشتم و حالا 