۱۹ خرداد ۱۳۸۸

22 خرداد همه پای صندوق های رای...

 روزی روزگاری، مهندس موسوی

امروز، انگار وقتش رسیده که چیزی بنویسم و این بار نه از فیلم و سینما  و فوتبال که در این سالها، از وقتی که خودم را شناختم، عشق و زندگی ام را شامل می شدند، این بار اما می خواهم از سیاست بنویسم و شاید به این دلیل، که این بار این سیاست با هنر گره خورده است…

مژده ام. ۲۲ ساله شده ام این روزها و تمام حسرت این سال هایم وقتی زمان انتخابات سر می رسد این بوده، که چرا زمانی که خاتمی در عرصه بود، هجده سالِ تمام نداشتم که به او رای دهم… و این انتخاب لذت بخش را همراه با همه ی مردم ایران تجربه کنم…حسرت می خوردم، حسرت می خوردم، حسرت می خوردم… اما از امسال به بعد دیگر این حسرت را نخواهم داشت، چرا که قرار است به میرحسین رای بدهم که خاتمی یار اوست و انگار که دارم به او رای می دهم…

در تمام این روزها، من و ما محکوم شده ایم که خاتمی، به تنهایی دلیلی محکم برای رای دادن به میرحسین موسوی محسوب نمی شود… دیروز اگر دلیلم او بود، امروز علاوه بر او، دلایل دیگری هم دارم…امروز مناظره ها را دیده ام، حرف هایش را شنیده ام و خوانده ام…فیلم هایش را دیده ام و می دانم که او بهترین گزینه است.. هر چند برای من خواست خاتمی به تنهایی هم مهم بود و دلیلی کافی برای رای دادنم به میرحسین موسوی.

 اما من چهار سال پیش، بر خلاف همه ی تحریمی ها، در دور اول هم رای دادم، به معین… و شاید آن موقع او بهترین گزینه بود و حالا با خودم می گویم، کاش همه رای داده بودند و هیچ کس تحریم نمی کرد.این بار، شور و نشاط رای دادن بیش از پیش است  و امیدوارم همه ی تحریمی ها، تحریم کذاییشان را بشکنند و با رای دادنشان به نجات من و ما و این ایران بیایند…به نجات من و ما و ایران بیایند… به نجات ایران بیایند.. به نجات من و ما بیایند…

سبز پوش شده ام، که سبز رنگ زندگیست، رنگ امید به آینده.امید به زندگی بهتر، امید به داشتن وطنی بهتر و زیباتر…شعار می دهم؟ باور کنید اکنون عقیده و آرمانم این است… و برای این عقیده تلاش می کنم.. حتی اگر به نظر برسد که شعار می دهم.. اگر در ابتدای راه شک داشتم، حالا مطمئنم که من و ما همه باید سبزپوش شویم و از آرمانمان دفاع کنیم و انشالله که به پیروزی برسیم و چه قدر تلاش در راه آرمان آن هم به صورت گروهی لذت بخش است…لذت بخش است…لذت بخش است.

 خسته شده ایم از راست نمایی، از پرونده سازی، از افترا، از خفت، از فلاکت، از دروغ و دروغ گو و دروغ گویی… این بار وقتش رسیده که سرنوشتمان را به دست این و آن نسپاریم… سرنوشتمان را خودمان مشخص کنیم…خودمان مشخص کنیم… خودمان…

 به مهندس موسوی رای بدهیم، به میرحسین رای بدهیم، به او رای بدهیم و امیدوار باشیم، که زندگی بهتری در انتظار همه ی ماست…امیدوار باشیم... امیدوار باشیم....امیدوار باشیم...

نظرات (۲۴)

۰۸ خرداد ۱۳۸۸

....

همچنان به مرض ننوشتن دچارم و فعلاً این روزها را با خواندن سپری می کنم… از کتاب رمان و درس های دانشگاه گرفته، تا خبرهای مربوط به جشنواره ی کن و البته انتخابات و میر حسین موسوی. این روزها که فصل امتحانات نزدیک است و بعدش دلم یک مسافرت درست و حسابی می خواهد و دوباره خلوت کردن و فیلم دیدن و فیلم دیدن و  فیلم دیدن و ….کاش نوشتنی هم در کار باشد که فعلاً مرض ننوشتن افتاده به جانم…

۱۳ ارديبهشت ۱۳۸۸

5 سکانس از حال و هوای این روزهایم!

یک:

خوب این روزها خیلی معمولی دارند میگذرند..نه فیلمی دیده ام، نه کتابی خوانده ام، نه چیزی  نوشته ام و نه کار خاصی انجام داده ام، جز اینکه به خاطر امتحان سیری در تاریخ ادبیات انگلیسِ فردا کمی درس خوانده ام و بدجوری با این دو شعر بلند بالای الکساندر پوپ مشکل دارم. در عوض میانه ام با ساموئل جانسون که ترم پیش سرِ درس نقد ادبی زیاد حوصله اش را نداشتم، بهتر شده ...

و این روزها البته خیلی از وقتم را پشت اینترنت می گذرانم و این شاید نشانه ی خوبی نیست.. خودم هم نمیدانم از جانش چه می خواهم...فقط انگار از اینکه هیچ کاری انجام ندهم و یا برای چندمین بار از کنار دریا رد شوم و تمام شهر را دور بزنم و کارهای تکراری انجام دهم بهتر است... هر چند راجع به حرفی که می زنم زیاد مطمئن نیستم و گاهی دریا را به همه چیز ترجیح می دهم...

این حس، البته چند روزی به سراغ همه ی ما آدم ها می آید.. که حوصله ی هیچ کار و هیچ کسی را نداشته باشیم و شاید البته تفاوت من در این است که من همچنان می خندم و همچنان شادم... هیچ دوست ندارم این شادی ام را کنار بگذارم و مثل آدم های ناامید تمام این روزهایی که می توانستند شاد باشند را با اندوه بگذرانم..چون می دانم این بی حوصلگی و راکد بودن دورانی دارد و شاید همین فردا تمام شود.. هنوز از کوچکترین چیزها می خندم و شادم و هنوز دور و بریهایم را می خندانم و شاد می کنم... که شادی بعد از نیایش دومین راه رسیدن به خداست..

دو:

نظرات (۳۵)

۰۱ ارديبهشت ۱۳۸۸

تولد!

و باز هم اول اردیبهشت ماه رسید...۲۲ساله شده ام... 

و این یک سال، مثل برق و باد گذشت...

تمام اتفاقات این یک سال شامل این بود که من یکسال بزرگتر شدم ، همچنان می خندم و شادم،گاهی هم گریه می کنم و بعضی از موقع ها هم عصبانی ام، سن احساسی ام 7 ساله باقی مانده، همچنان عاشق سینما هستم و البته خانواده ام،کتاب می خوانم، فیلم می بینم،فیلمنامه و نقد فیلم می نویسم،اولین فیلمم را ساختم،ناشناخته ها را تجربه می کنم و سعی کرده ام زندگی ام چندان معمولی نباشد و دچار روزمرگی نشوم، اینجا را همچنان آپ تو دیت می کنم،دانشگاه می روم، درس می خوانم و یک سال و چند ماه است که عینک می زنم و هنوز که هنوز است به عینک زدن عادت نکرده ام و اصولاً از عینک خوشم نمی آید،آب و غذا می خورم،فوتبال تماشا می کنم و یک برزیلی تمام وقتم، نفس می کشم، اصلاً زندگی می کنم و سعی می کنم انسان باشم، بهتر از روزها و سالهای گذشته...   و همین!

۲۲ ساله شده ام و فکر می کنم این عدد ۲۲ همه ی آن چیزی که باید بگویم را به همراه دارد... زنده باد ۲۲سالگی!

نظرات (۲۴)

۲۴ فروردين ۱۳۸۸

حکایت این روزهایم..

۱)خوب بالاخره اولین فیلمم را در اولین روزهای سال ۸۸ کلید زدم.خوشبختانه همه چیز خوب پیش رفت و بچه ها و دوستان از بازیگر و صدابردار گرفته تا فیلمبردار و عکاس و عوامل پشت صحنه همه همکاری کردند و بالاخره تصویربرداری فیلم را سه روزه به پایان رساندیم. هر چند این ابری و آفتابی شدن هوا کمی کارمان را عقب انداخت اما در نهایت همه چیز خوب بود. حالا فیلم "همه چیز در پایان است" در مرحله ی تدوین به سر می برد و فکر می کنم که شاید اواخر ماه آینده آماده شود.نمی دانم نسخه ی نهایی فیلم چه خواهد شد، اما تجربه ی خوبی بود.. با این فیلم در کنار برادرهایم (مهدی و مصطفی) خیلی چیزها یاد گرفتم و این خودش به تنهایی برایم ارزشمند بود.

                                   <<همه چیز در پایان است>>

 نویسنده،تهیه کننده و کارگردان:مژده غضنفری/تدوین و مشاور کارگردان:مهدی غضنفری/تصویربردار:نوید مهیمنیان/صدابردار:حسن شبانکاره/عکس:محمود انصاری/بازیگران:طاهره میگلی،کریم آبادی،حشمت الله غضنفر،اسماعیل تنگسیری،مجتبی بختیاری آزاد،مرجان اویسی،فاطمه خندان،میلاد موجی و کیان شریفیان.

۲)مصطفی غضنفری، بالاخره تصمیم گرفت که وبلاگ بنویسد و بدین ترتیب دومین وبلاگ نویس خانواده ی ما شود. او تصمیم دارد شعرهایش را در وبلاگش بنویسد.

مصطفی به جمع وبلاگ نویسان خوش آمدی و می دانم که معتادش می شوی… به وبلاگش سری بزنید. بد نیست! شعرهایش شما را سرحال خواهد آورد. کلیک کنید

نظرات (۱۳)